يه جايي خواندم كه يكي از تلخ ترين شرايطي كه براي شهروندي آدم ها پيش خواهد آمد زماني است كه فرد نتواند هيچ جوره با ساخت و چارچوب جامعه اي كه در آن زندگي مي ند احساس همزيستي كند. هرچه پيشتر مي رويم فضاي فكر و انديشه‌اي كه دارد بر در و ديوار و كوچه پس كوچه هاي شهر تزريق مي شود بيشتر اين حس رخوت و بيگانگي از محيط را به آدم مي‌بخشد.
احساس بيگانگي با مترو، كوچه ، خيابان و محيط كار. شايد دامنه‌ بيگانگي فردا و پس فردا برسد به دوستان نزديكي كه دوست مي خواني شان امروز.
جامعه ما علاوه بر اينكه از خيلي بحران‌هاي ريز و درشت رنج مي‌برد، امروزه بيش از همه با بحران روان پريشي شهروندانش روبرو است. شهرونداني كه بايد روزانه چند ماسك عوض كنند تا بتوانند به بقاي زندگي شان در اين خاك دل خوش كنند.ماسك هايي كه انرژي بر است و دورغ ساز و انديشه سوز.

دبستان كه مي رفتم. هيچ انگيزه اي به اندازه اينكه هر روز يك كارملا بزارم تو كيفم و روانه مدرسه بشم خوشحالم نمي‌كرد. چشمم به دست بابا بود كه وقتي از راه مي رسه چي براي فرداي زنگ تفريح آورده. نون شيرمال و محصولات فخميه رضوي و یا كارملا .
بزرگتر كه شديم كارملا شد رنگارنگ مينو. 20 تومن بود كه شد 30 تومن و در تورم سال گذشته شد يه هو  50  تومن. امروز رفتم سوپري سر روزنامه و يك هزاري سبز رو كه اين روزها به لعنت خدا هم نمي ارزه  گذاشتم روي ميز و 5 تا هم رنگارنگ_كارملا تنگش.
چشمتون روز بد نبينه كه يك پانصد توماني پيزوري بقيه پول گرقتم كه خبر از افزايش صد درصدي اين محصول دوست داشتني شركت مينو داشت.  چاي و كارملا را نوش جان كردم و به تمام امامزاده هاي هنوز كشف نشده و شده و  غيره سوگند ياد كردم كه ديگه هيچوقت كارملا نخورم. بهتر بگم كارملا رو به كل تحريم كرم.  ياد خوش دبستان و پاتك زدن به بسته كارملا به خير.

يك سالي بود كه فيلم توي صفحه بزرگ نديده بودم. يعني به عبارتي سينما نرفته بودم. ديشب رفتم به فرهنگسراي ارسباران. پاتوق دوران دانشگاه. فيلم با اعمال شاقه رويت شد. در شلوغي و گرماي مفرط طبقه دوم  آمفي تئاتر فرهنگسرا.

۱۳۳۹

تصورم بر اين بود كه دوران خفقان را مي شود يكجور ديگر گذراند. متفاوت تر . بي دغدغه تر.

ترسيم مدلي از زندگي براي گذراندن دوراني كه بطالت در آن بيداد مي كند و سياهي ممتد روزها  هي انرژي آدمي را مي‌گیرد.

آمدم شروع كنم  به ساختن ، هرچه پيش تر مي روم ، بيشتر اسير هوا و فضايي مي شوم كه گاهي اوقات نفس كشيدن هم در آن سخت است. آلودگي هواي ايران بالا زده است . توي تك اتاق شوي و در را هم پشت سرت به روي جهان ببندي باز بوي كثافت مي زند توي خانه.

باز لابه لاي فرصت هايي كه از تو پيشي مي گيرند نخوت لحظه هاي بي تحرك تهران زنهار مي دهد.