خيلي ها دوست دارند كه نامه بنويسند . اصولا نامه نوشتن يك حس نوستالژيكي را در آدمها به وجود مي آورد كه كنش هاي ارتباطي پيشين را به ذهنشان متبادر مي‌كند. اما نامه نوشتن هم در عين سادگي به هر حال يكسري اصولي دارد.

شايد خيلي از كتاب هايي كه در سطح دنيا درباره انواع جرم و جنايت نوشته مي شود نامه هاي گويايي باشند خطاب با تمامي انسان ها بي آنكه براي خوراندن آن به اذهان عمومي تلاشي شده باشد اين آرا در جان آدمي نفوذ مي‌كند و به باور و اعتمادي عميق منجر مي شود .

رييس جمهور احمدي نژاد هم پيرو گفت و گوهاي قبلي نامه اي نوشتند به مردم آمريكا.

اي كاش رييس جمهور با سبك و ادبيات  تعدادي از نامه هاي گويا آشنا بودند و دست در خلال سفرهاي كم هرينه استاني شان چند تا كتاب دستاشان مي گرفتند و در حين مسافرت مطالعه مي فرمودند .

 نامه نوشتن هم هنر مي خواهد نه بنياد گرايي.

عجب قلم توانمندي دارد اين احمدي نژاد و عجب حافظه اش اندك است.

و عجب كه خيال مي كند كه در مهد دموكراسي زندگي مي كند و دارد به آمريكايي كه "توكويل" در كتاب دموكراسي در آمريكا خوب به توصيف آن كوشيده درس دموكراسي مي دهد

جناب احمدي نژاد چه ساده فراموش  كرده اند كه ملت ما در چه وضعيت گل و بلبلي به لحاظ حقوق بشر قرار دارد. ز وضعيت حاكم بر دانشگاه ها چه اخراج پياپي استادان بگيريد و چه وضعيت ناامن تحصيل براي دانشجويان گرفته تا اوضاع مطبوعات و دستگيري و تهديد پياپي فعالان حقوق بشر همه و همه پيكان نامه نگاران زبردست جهان را به سوي ايران نشانه گرفته است اما در حقيقت مي توان گفت كه سال هاست كه اين نامه ها نوشته مي شوند و تاثير مي كنند بي آنكه در بوق و كرنابشوند.

نامه هايي متفاوت با ادبياتي متنوع از امريكاي لاتين گرفته تا فرانسه و امريكا و ساير نقاط دنيا.

قرن هاست كه عده اي وقتي دلشان از درد و بيچارگي اين دنيا مي گيرد شروع مي‌كنند به نامه نوشتن و برخي از اين نامه ها عجب اثر مي كند.يك نكته خيلي خاصي بود در نامه احمدي نژاد در اينكه خيلي از آسيب ديدگان طوفان کاترينا در رنج هستند و فقرا و بي‌خانمان‌هاي زيادي وجود دارند.

نمي دانم رييس جمهور زلزله زدگان بم را فراموش كرده اند كه هنوز ......

نكته اصلي اين است كه به واقع بر خلاف نظر ايشان ، " با توحيد و خداپرستي و با اخلاق و معنويت و با درس‌هايي که پيامبران الهي داده‌اند، در اين جهان نمي توان جهان را به سمت كمال مطلوب خويش پيش برد. "

نوشته شده توسط آمنه شیرافکن در پنجشنبه نهم آذر 1385 |