داشتم به تئاتر شهر نگاه مي‌كردم  و اينكه چه سرخوشي بزرگي است كه مي‌شود ازروزنامه تمام بلوار كشاورز را آمد تا چهار راه ولي‌عصر و بعد هم تئاتر شهر را يكراست پياده گز كرد تا انقلاب.

عيش پياده روي مدام ما با ديدن اين زناني كه امنيت اجتماعي را برقرار مي‌كنند، مكدر شد. اين روزها كلي پول و اعتبار ملي خرج مي شود تا سر هر چهار راهي 2 تا  زن و 7 ، 8 تا مرد بايستند و امنيت سازي كنند.

زنان صورت مسئله‌هاي ساده اي شده‌اند براي دولتمردان. اگرچه در اقدامات ظاهري چه در دولت خاتمي و چه اين روزها در دولت احمدي نژاد نخستين اقدام اندك شل و سفت كردن فضا به لحاظ پوشش ظاهري براي زنان است اما در همين حال و هوا اگر خيلي كوتاه عملكرد دوستان در سازمان ها و نهادهاي زنان را مورد بررسي قرار دهي نتيجه به دست آمده عمق دردمندي را نشان مي دهد. همه چيز ، چه در شكل رفرمي خود و چه در شكل اصولگرايي به همين نفي يا دادن آزادي ظاهري محدود مي‌شود. اين گاف بزرگ در ساختار دولت احمدي نژاد خود را صد چندان نشان مي‌دهد. مركز مشاركت زنان رياست جمهوري به سرعت مي‌شود مركز مشاركت زنان و خانواده تا تلقي ما همچنان از زن، يا يك مادر دلسوز باشد يا همسري مهربان و از خود گذشته. نه زني كه مي‌تواند بدون اين هويت‌هاي عرضي براي خودش به حكم زن بودنش هويتي ديگرگون را تعريف كند. حذف اداره كل‌هاي زنان زير مجموعه وزارت كشور و بخش هايي هم در وزارت كار و احتمالا تزريق منابع مالي آن به امنيت اجتماعي ديگر لايه هاي حمايتي دولت را از زنان نشان مي‌دهد.

البته به هر تعبير نمي‌شود به راحتي هم از كنار لايحه حمايت از خانواده گذشت. لايحه مردسالاري كه به زعم دوستان اصولگرا به حفظ كيان خانواده كمك خواهد كرد.زن در تمامي اين برنامه ريزي‌ها چه در برخورد و حفاظت از امنيت او و چه در بخش هاي كلان‌تر كه به برنامه ريزي دولت باز مي‌گردد همچنان به روايت دوبواري اش جنس دوم است. جنس دومي كه بايد بنشيند و ببيند اين بار آقايان و خان هاي دولتي چه تدبري برايش انديشيده اند. زناني كه از مشروطه تا به امروز سردرگم اندروني و بيروني‌هاي ختم به اندروني ميان خواسته هاي خود و آنچه مدام برايشان تعريف مي شود سردرگم مانده‌اند.

نوشته شده توسط آمنه شیرافکن در پنجشنبه هشتم آذر 1386 |