تبليغاتX
پنجره ای از آن خود
 
درباره وبلاگ
آدمی خودش را در میان دست نوشته های مکتوبش سانسور می کند. گویی عادت کرده ایم به سرکوب مداوم خواسته ها و تمایلاتمان.
نوشتن گویی در این میان تنها دریچه ای است که میتوان خود بودگی را تقویت کرد.
آن کس که دیگر خانه ای ندارد در نوشتن خانه می کند.
( تئودور آدرنو )
  درباره من    |     تماس با من    |     آرشیو
نشست هم انديشي زنان و گوش هاي سنگين
• یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386 , 11:41
جلسه خوبي نبود . وقتي در يك نشست هم انديشي هر كسي بخواهد ساز خودش را بزند نتيجه بهتر از اين هم نمي‌شود.
فكر مي‌كردم كه آدمهاي بزرگتر( منظورم از نظر سني است) بهتر مي توانند از خواست خود براي درك خواست ديگري بگذرند كه عينيت اين تصور  محال به هيچ عنوان در نشست هم انديشي زنان از طيف هاي مختلف رخ نداد . تا آخر جلسه كه خانه فرهنگ خواه را تر ك كردم همان دعواهاي هميشگي بود و همان گله گزاري هاي مدام .
جنبش زنان در ايران اگر بخواهد با اين ادبيات هم انديشي كند كه حسابي كلاهمان پس معركه است. 
به شدت ضعف تئوريك داريم. خانم هاي كنشگر عجيب است كه بيانيه صادر مي كنند و داد سخن سر مي‌دهند كه جنبش كنش محور است و  تئوري محورنيست.
بي خيال اينكه تمام انحراف هاي صورت گرفته تا به امروز در جريان جنبش زنان از نبود تئوري ناشي شده است.
كنشگري در جنبش زنان اقدام موثري است كه هيچ عقل سليمي نمي تواند منكر آن شود اما بعد تئوريك جنبش به واقع مغفول مانده‌است.
خانم هاي نوانديش ديني و اصلاح طلب هم به جاي آنكه به خبط بزگشان در نپرداختن به  توليد ادبيات ديني و خوانش هاي تازه از قران اقرار كنند و بحث به جاي بهتري برسد مدام دليل تراشي مي كردند.
هيچ وقت افتضاح سخنراني راكعي در دانشگاه بوشهر را فراموش نمي كنم . آنجا كه بي هيچ پاسخي سوالات دانشجويان را يكي پس از ديگري بي پاسختر مي گذاشت وباز هزار رحمت به مريم بهروزي و بلغورهايش از نظام دين.
سياسي شدن جنبش زنان در ادامه كار به نفع زنان نخواهدبود. آن چه اين روزها دارم بين كلام فعالان زن مي بينم از‌همان جنسي است كه سيستم ها و نظام ها از قدرت تلقي مي‌كنند.
وقتي دغدغه ات قدرت باشد اندك اندك گوش تو سنگين مي‌شود. در جلسه هم انديشي گوش خيلي ها سنگين بود چه آنانكه حودشان را سكولار مي ناميدند و نسخه سكولاريزم شدن براي همه مي پيچيدند و چه آنها كه لوگوي نوانديش ديني، ملي _ مذهبي و يا اصلاح طلبي را بالاي سرخود آويخته بودند. 
جنبش زنان دارد گفتماني مردانه پيدا مي كند. قدرت دارد بدجور به سياق هميشه و نزديك به تصور عامه از سياست و قدرت تعبير مي شود و اين همه اش يعني زنگ خطر. زنگ خطري كه عجيب بيخ گوشم به لرزه در‌آمد در آن نشست پر ديالوگ دو ساعته.

 /  نوشته شده توسط : آمنه شیرافکن  /  یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386 , 11:41  / 
آرشیو
• مهر 1387
• شهریور 1387
• مرداد 1387
• تیر 1387
• خرداد 1387
• اردیبهشت 1387
• آرشيو
روزنامه نگاران
• همایون خیری
 • اردوان‌روزبه
 • نگین‌شیرآقایی
 • تورج صابري
 • مهساجزيني
 • فرزانه ابراهیم زاده
 • مقاله‌های‌جامعه‌شناسی
 • دكتر حسن نمكدوست
 • فريده غايب
 • كانون زنان ايراني
 • مریم شبانی
 • فاطمه ظریف جلالی
 • مریم رضایی
 • ترانه بني‌يعقوب
 • ايمان پاك‌نهاد
 • مصطفاخلجي
 • كاوه مظفري
 • حمیدابراهیم زاده
 • حنايي كاشاني
 • سجاد نوروزي
 • مهجاد
 • نفيسه‌زارع‌كهن
 • رسول‌نمازی
 • پوياباقري
 • فهيمه‌خضرحيدري
 • پژمان موسوي
 • علی ناظم‌زاده
 • مصطفا قاجار
 • آيدين مسنن
 • مسعود رحمتي
 • مجيد اعزازي
 • فريد مدرسي
 • محبوبه خوانساری
 • محمد عابدزاده
 • مريم ميرزا
 • بهمن احمدي امويي
 • محبوب حسين‌زاده
 • مسيح علي‌نژاد
 • مسعود بهنود
 • شیده لالمی
 • فرناز سيفي
 • آرش نراقي
 • منصور بوستاني
 • شهروند امروز
 • مرجان حاجي‌رحيمي
 • فاطمه علي اصغر
 • محمود مقدسي
 • مرضيه كوهستاني
 • ندا دهقان
 • نسرين افضلي
 • اعظم ويسمه
 • مريم نصر اصفهاني
 • فاطمه مقدسي
 • الينه
 • بهنام پاكزاد
 • حميد جعفري
 • مليحه حسيني
 • زهرا مداح
 • بابك حيدري
 
لینک های روزانه
• .....
• آرشیو لینک های روزانه